Facebook Twitter Pinterest LinkedIn
vlieger
0

Uw winkelwagen is leeg

Totaal: €0,00

Geen producten gevonden...

Je hoeft het niet te vragen!

Je hoeft het niet te vragen!

Veel volwassenen vinden dat kinderen eerst iets moeten vragen voordat ze iets mogen pakken of iets gaan doen. Kinderen worden vaak gezien als degene die gehoorzaam moet zijn, zich netjes moet leren gedragen. Wij denken dat wij ze dit allemaal moeten leren en vormen een muur van macht om het kind heen. Vaak ongemerkt. Hoe het ook kan....

Jaren geleden ben ik gestopt met opvoeden.
Mensen die mij kennen weten dat ik, zo lijkt het, weinig regels heb voor mijn kinderen, me weinig met ze bemoei, veel zelf laat beslissen en ze zelf laat ontdekken en beleven. Ze weten ook dat ik aardige, behulpzame kinderen heb, die weinig uitproberen, niet 'lastig' zijn en dat ik een hele goede band met ze heb.

Ik ben een groot voorstander van samen groeien. Dan bouw je een pure duurzame relatie met elkaar op die gebaseerd is op echtheid en eerlijkheid en vooral op gelijkwaardigheid. Niet dat een kind hetzelfde weet of kan als jij, maar wel dat je weet en er op vertrouwt dat het wel komt. Dat ze een eigen mening hebben en een eigen gevoel waardeer je en zie je als een kans om ervan te leren. Niet door ze iets op te leggen, te verbieden of de alwetende ouder te spelen.

Zo kan het gebeuren dat er wel eens iets helemaal mis gaat, toch?
En dat is nu juist niet het geval!
Ik geef kinderen heel veel verantwoordelijkheid, of ze nu van mijzelf zijn of van anderen. Bij de kinderen van anderen duurt het dan meestal langer voordat ze door hebben hoe ik in elkaar steek. Of liever hoe het er bij ons aan toe gaat. Dat betekent ook wel eens dat ze mij in eerste instantie nog niet zo goed kunnen begrijpen. Dat geeft niet, want ik weet dat het vanzelf komt. En als ze eenmaal begrijpen dat ik hen een keus laat, dan heb ik ze voor het leven 'gewonnen'. Dan fleuren gezichten op.

Wat is nu het geheim.
Ik zeg zelden nee! Ik vraag wel! Ik overleg en laat keuzes bij wie ze horen, namelijk bij de persoon zelf, dus ook bij een kind. Ik grijp alleen in als het sociaal emotionele klimaat van welzijn voor mijn kinderen wordt aangetast en als er fysiek gevaar dreigt.

Voorbeeld
Mijn dochter van nu 9 jaar oud mag al jarenlang zelf beslissen wat ze uit het snoepkastje pakt en ook hoeveel en zelfs vlak voor het eten. Door dit te doen ontstond er een recht voor haar, namelijk hetzelfde recht wat ik heb als ik trek hebt en een koekje wil eten, een perpmuntje pak of een toastje maak. Ik ga ervan uit dat alles in huis, van mij is en van mijn partner, maar ook van onze kinderen. Zij hebben hetzelfde beslissingsrecht als we een nieuwe stoel uitzoeken, nieuwe gordijnen willen ophangen, en als we eten kopen.

Als mijn dochter mee gaat met met boodschappen doen, dan mag ze meedenken en zelf kijken wat ze wil kopen om te eten op brood. Blijft ze thuis, dan haal ik de boodschappen en belsis ik wat er in huis komt, rekening houdend natuurlijk met anderen. Als er dan iets niet is, zegt ze doodleuk "dan had ik maar mee moeten gaan, had ik zelf kunnen kiezen".
Dit weet ze omdat ik niet afwijk van zelfbeslissingsrecht voor haar. En omdat ze weet dat haar keuze, haar keuze is!

Die eigen verantwoordelijkheid opnemen voor jouw eigen leven, kun je kinderen al heel vroeg leren.
Daar begon ik al mee toen ze nog heel klein was (overigens ook geleerd door ervaring met mijn 2 zonen hoor, waar het ook en zeker bij de eerste echt wel eens anders liep). Heel eenvoudig is het nooit iets opleggen, altijd vragen wat degene zelf wil of vindt en dan de keuze bij het kind laten.
Dus:
"mam, mag ik een snoepje" en moeder: "nee, we gaan zo eten",
wordt
"mam, mag ik een snoepje" en moeder: "we gaan zo eten, jij weet wat jij op kan, kijk zelf maar wat je wilt"
en zelfs: "mam ik wil even een snoepje eten, ik weet dat we zo gaan eten, maar het voelt dat ik even iets moet nemen"

Als je dit voor elkaar krijgt betekent het dat je lange tijd gehoor hebt gegeven aan de echte behoefte van het kind, geluisterd hebt naar zijn wensen, verlangens en gevoelens. Dit is niet een eigenwijs kind dat gewoon zomaar een snoepje pakt zonder te vragen. Dit is een kind dat geleerd heeft de eigen gevoelens om te zetten in de behoefte.

Het kan ook zo gaan bij ons thuis:

Ik maak een drankje en een toastje en sta tegelijkertijd het eten te maken. Mijn dochter komt binnen na een heerlijke middag buitenspelen en schopt haar laarzen uit, hangt haar jas aan de kapstok en gaat daarna direct naar de kraan om water te drinken.
Ik zeg: Wil je nog wat limonade. "nee zegt ze ik heb zo'n vreselijke dorst, dan helpt water beter!"
Na het drinken vraag ik haar of ze een snoepje wil, of iets anders. "mam zegt ze, ik lust wel een appel, daar heb ik nu echt trek in".

Echt luisteren naar je kind en accepteren dat het een beslissing neemt die anders is dan jij je had voorgesteld hoort hier ook bij. Als je een ander serieus wilt nemen dan moet je ook beslissingen nemen die de ander laat voelen dat hij of zij er toe doet.

Zo kwam het voor dat wij een jaar lang een vouwwagen hebben aangehouden terwijl we inmiddels een ander kampeermiddel hadden gekocht, alleen omdat zij er niet aan toe was om de vouwwagen te laten gaan.
Terwijl we het andere kampeermiddel gingen kopen, begon ze heel hard te huilen. Dat doet ze normaal zelden, dus we wisten dat er echt iets speelde. Uiteindelijk kwam er uit dat ze zo graag met de vouwwagen wilde kamperen, dat ze daar haar kamertje had en verder wilde ze gewoon niet dat hij wegging.
Blijkbaar had ze herinneringen die wij nog niet konden doorgronden. We zijn zelfs nog met de vouwwagen weggeweest, tot ze zei, "OK mam, ik geloof dat ik nu wel wil dat iemand anders hem koopt en er plezier van heeft".

Dit is niet zoals we vaak denken 'Je kind zijn zin geven of verwennen'. Dit is gehoor geven aan iemands gevoelens en behoeften en de ander gelijkwaardig behandelen, ook al is het een kind.
Uiteindelijk laat je het resultaat los. Op haar tempo zag ze in dat we met het nieuwe kampeermiddel een betere oplossing hadden gevonden voor onze behoefte om vaker er tussenuit te gaan en wat meer te trekken.
Iets wat zij zelf ook fantastisch vindt.

De eerste de beste dag dat ze mee ging, zei ze aan het eind van de dag: "Wat hebben we toch een mooie keuze gemaakt mam, want ik vind het wel heel handig en gezellig om met de Shelter op vakantie te gaan. En weet je, nu heb ik ook nog een eigen tent, helemaal voor mij alleen!"


Reacties

  1. Sacha Grootenboer Sacha Grootenboer

    Hoi Julie,

    Dank je wel!
    O ja ik geloof het echt dat kinderen feilloos aanvoelen wat goed voor ze is. Waarom zou de ene bietjes uitspugen en de ander ze smaakvol opeten. IK denk dan altijd terug aan mijn eigen kind zijn en de ideeën, en kennis die ik bij me droeg. We vergissen ons als ouders denk ik in de wijsheid van een kind!

    Misschien helpt het je als je weet dat ik 3 kinderen heb van 22,16 en 10 jaar. Dat mijn oudste niets lustte en ik inderdaad mijzelf daarover zorgen maakt. Het leek wel alsof hij steeds minder ging eten. Tot ik het losliet. De tweede is net Holle Bolle Gijs. At al olijven toen hij 1 jaar oud was. Mijn dochter gek genoeg was niet zo'n eter. Ze heeft een half jaar lang geleefd op brood en fruit (overdag vond ze dat wel lekker) en 's avonds 2 kaassoufflés :-)

    Niemand geloofde me dat ik mij geen zorgen maakte. Ik wist dat het zou overgaan.

    Van de ene op de andere dag keek ze in de pan. "Wat maak je mama?" Ik dacht wat een gekke vraag, dat weet je toch.
    Zegt ze "dat lust ik niet" en vanaf dat moment is ze steeds meer gaan eten.
    Voeding is een behoefte. Voldoe er aan en het verandert. Hecht je waarde aan de reacties van de buitenwereld dan gaat je kind er tegenin. Anders gaat het met je mee, als het er aan toe is!

    Echt alles komt goed!

  2. Julie Julie

    Oh, wat een heerlijk artikel! Het geeft zoveel inspiratie!
    Mag ik twee vraagjes stellen? Had je er ook zoveel vertrouwen in toen je kind(eren) nog klein was (waren)? Onze kindjes zijn 4,5 , 2,5 en 3 maand en wanneer ze niet de groentjes eten waarvan ik gehoopt had dat ze zouden eten, denk ik soms toch 'wat als ze vanaf nu misschien niets gezonds meer eten?' en slaat de schrik me om het hart. Weten kindjes echt wat goed voor ze is? Kan een 2jarige echt al weten: 'als ik nu geen boterham eet, heb ik de hele ochtend honger op school?'?
    En nr 2: hoe doe je dat met 'de anderen'? Oma's, opa's, vrienden en nog veel meer mensen die goedbedoelde maar me-aan-het-twijfelen-brengende adviezen geven?

  3. Sacha Grootenboer Sacha Grootenboer

    Graag gedaan Anneke! Ik ken de boeken. Maar vooral probeer ik het uit mezelf te laten komen. Gewoon een beetje makkelijker om je heen de wereld in kijken doet al zoveel meer. en je vooral afvragen hoe je zelf benaderd zou willen worden! Dat is volgens mij de meest belangrijke!

  4. Anneke Anneke

    Niet moeten, maar willen. Verantwoordelijkheid geven komt voort vanuit vertrouwen. Niet het kind 'moet' bij je zijn maar 'wil' bij je zijn. Omdat het zich fijn voelt bij je. Je straalt ongetwijfeld heel veel vertrouwen uit, Sacha. Mooi om te lezen. Een prachtboek hierover is oa 'Het ongedwongen kind' van Aletha Solter. En 'Op zoek naar het verloren geluk' van Jean Liedloff gaat ook over opvoeden vanuit vertrouwen. Of eigenlijk... kinderen voorleven vanuit vertrouwen :-) Dank je voor dit mooie en inspirerende artikel.

  5. Sacha Grootenboer Sacha Grootenboer

    Dank je wel Rianne,

    Ik hoop het ook voor jou en je dochter. Het is je gegund!

  6. Rianne Rianne

    Sinds bijna 6 weken mama en hoop dat ik tegen de tijd dat dochterlief zo oud is hetzelfde kan schrijven. PRACHTIG!!

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden
worm