Steeds weer verwonder ik mij over de wijze waarop kinderen eenvoudig dingen leren als er een dosis enthousiasme in het spel is. Het mooiste is dat enthousiasme maakt dat ook anderen makkelijker opnemen wat je vertelt of zien wat je doet. Dan leer je weer samen !

Mijn zoon van 18 kon op zes jarige leeftijd meer dan goed rekenen, kon al vanaf zijn derde jaar een bouwtekening van LEGO of KNEX nabouwen, en wist op zijn zevende een publiek van volwassenen te verbazen door zijn kennis over de zon en de sterren met hen te delen. Ik vertelde hem niets. Het kwam uit zijn intrinsieke motivatie voort hierover meer te willen weten, te vragen en te ontdekken.

Leren lezen en schrijven, dat wilde hij niet. Hij zei eens "Mam, ik trouw later een vrouw die de krant aan mij voorleest". Toen hij eenmaal meer wilde weten van het heelal en andere voor hem interssante zaken, las hij eerst de 'Zo Zit Dat' en later de 'KIJK' van voor naar achter en van achter naar voren.

Op school vonden ze dat hij niet goed las bij het voorlezen. Mijn opmerking dat hij toch de juiste dingen opneemt als het hem interesseert werd beantwoord met dat het nu eenmaal niet de bedoeling was in het leven alleen te doen wat je leuk vindt. "Er zijn ook dingen die nu eenmaal moeten".

Hierdoor was ook de middelbare school een ware kwelling. Hij heeft een leuke schooltijd gehad omdat hij er zelf iets van maakte, maar lage cijfers voor talen maakten dat hij moest afstromen van het VWO naar de HAVO en daar dus beneden niveau les kreeg in de exacte vakken. Volgens school was hij lui, niet gemotiveerd en gewoon eigenwijs. Ja, dat laatste was hij zeker, maar dan wel zo dat hij gewoon op zijn EIGEN WIJZE vorm wilde geven aan zijn leerproces.

Ook als ik terugdenk aan mijn eigen schooltijd, merk ik dat de momenten dat ik deed wat ik graag wilde werden onderdrukt door wat de verwachting van de school was. Ik heb er jaren over gedaan om mijn interesse in leren weer terug te krijgen, tot ik ontdekte dat ik het wel kon bij dingen die mij interesseerden. Hoe leuk ook om terug te denken dat het werk wat ik nu doe, benadert wat ik als kind leuk vond en wat ik als kind graag wilde worden. Dromen die destijds in duigen vielen door overtuigingen als: "je moet toch een goede opvoeding genieten en een fatsoenlijke opleiding doen, waarmee je goed je brood kunt verdienen".

Toen liet ik me nog wel eens van slag brengen als ik dit soort opmerkingen kreeg, maar de wetenschap en het grenzeloze vertrouwen dat ik heb in het feit dat kinderen leren wat ze nodig hebben en dat het wel goed komt bleef mij motiveren om over grenzen heen te kijken. Nu weet ik meer dan ooit zeker dat je geen leerkracht hoeft te zijn om te weten wat een kind nodig heeft. Het is slechts een kwestie van jezelf en de ander laten zijn wie hij of zij is en dat ook toestaan. Het is een kwestie van denken, doen en voelen met als uitgangspunt je hart !

Het is een kwestie van begrijpen dat alle kennis in het kind en jezelf aanwezig is om je leven vorm te geven in de voor jou passende richting. Doe niet iets wat je niet past, dat maakt een mens ziek. Doe wat jij voelt te moeten doen en het leven, je leerweg, je studie en je baan ontvouwt zich. Zolang jij hebt mogen leren uit ervaring en vanuit je eigen motivatie.

Ik hoop dat dit voorbeeld aangeeft hoe belangrijk samen leren is en hoe belangrijk het is dat je leert uit intrinsieke motivatie (echt je wens van binnenuit) en dat ervaringsgericht leren (het leren door spel en spelen en door zelf te doen en te ervaren zonder dat het wordt verteld of voorgekauwd) de basis is van blijvend leren op jouw eigen wijze !

Sacha Grootenboer, juni 2010