Het is alweer ver in de lente van 2010 als ik even uit de tuin loop en kijk naar mijn spelende dochter. Achter ons huis hebben we een klein speelterrein. Het wordt binnenkort vernieuwd met nieuwe materialen en een nieuwe ondergrond.

Met veel gepraat hebben we voor elkaar gekregen dat het pleintje iets speelser wordt ingericht met wat kleine groene afscheidingen om zo mogelijkheid te bieden om beschutting te zoeken en even 'privé' te kunnen spelen.
Het liefst had ik gezien dat er een natuurlijk terreintje zou worden aangelegd. Helaas was dit uit financieel oogpunt niet mogelijk. Groenvoorziening had geen trek in extra werk en de afdeling van de gemeente die het pleintje in beheer heeft wil 10 jaar uit de kosten zijn.
Jammer, want helaas blijkt hier weer mee dat het belang van natuurlijk spelen voor de gezondheid en de ontwikkeling van kinderen wordt onderschat.

Gelukkig zoekt mijn dochter wel naar mogelijkheden en is haar creativiteit eindeloos. In de bosjes tussen de parkeerplaats en de woningen zoekt ze naar lieveheersbeestjes. De andere kinderen mogen niet mee... te gevaarlijk en te ver uit het zicht van de ouders.

Begrijpelijk als je 'weglopertjes' hebt. Toch bekruipt mij een gevoel van gevangenschap voor die kinderen die continu worden gevolgd en teruggeroepen. Soms is van een afstand meekijken ook mogelijk en kun je het kind een gevoel van vrijheid geven even uit het oog van mama of papa te zijn.
Het is zo belangrijk voor ze om te leren wat grenzen zijn. Fysieke ruimte is van belang. Emotionele ruimte evenzeer.

Gelukkig kan mijn dochter de vrijheid aan. Ze komt het keurig melden als ze iets gaat doen wat ik moet weten. "Wat een vrolijk en wijs kind"' hoor ik vaak over haar zeggen. Ik neem het aan en weet dat de vrijheid die ik haar gun en het toeziend oog van afstand, het enorme vertrouwen en de mogelijkheid die ik haar geef zelf te ontdekken, haar goed hebben gedaan.

Ze wordt alweer bijna zes jaar. Ik kan me soms niet eens herinneren wanneer wij een aanvaring hebben of wanneer ze huilt. HET KAN, een kind opvoeden met plezier. Ik ben in die gelukkige omstandigheid. Ik besef me dat wij dat samen voor elkaar hebben gekregen.... Mijn dochter en Ik.

© Sacha Grootenboer, mei 2010