Het is zomer 2009 en we boffen de hele tijd met fantastisch weer. Zo ook op beide dagen dat we de verjaardag van mijn dochter vieren.

Regenwolken hangen dreigend in de lucht maar waaien over. Het buitenzijn doet ons goed. Omdat mijn dochter midden in de zomer jarig is, juist als iedereen van een welverdiende vakantie geniet hebben we haar feestje vast gevierd. Dat haar echte verjaardag nog komt deert haar niets.

Ze heeft zo van alles genoten dat 2 x jarig zijn echt niet hoeft ! Een kind zonder exclusieve wensen. Een voorbeeld van hoe het ook kan in de huidige consumptiemaatschappij. Nu ben ik een moeder die liever iets goeds geeft dan 10 frutsels waar ze al gauw niet meer naar omkijken en alleen als kistenvulling en vloervervuiling dienen. Maar dit jaar antwoordt zij aan iedereen die haar vraagt wat ze voor haar verjaardag wil hebben dat ze knutsel- en buitenspeelgoed wil.

Zo kwam het dat ze werd overladen met kleine kadootjes als stickers, gekleurd plakband, klei, springtouwen in soorten en maten en cd’s met verhalen en liedjes. Ze was blij met alles en zit middagen in haar kamertje alle knutselspulletjes uit te proberen.

Ophangen kan ik het allang al niet meer. Samen kijken we steeds naar wat nog even moet worden bewaard en wat alweer weg kan. Het deert haar niets. Ze heeft de lol ervan gehad en weet dat er weer plezier is in het maken van iets nieuws. 

Het verwondert mij steeds dat zij dit zo kan oppakken. Wij leren haar dan ook te leven in het NU en daarvan te genieten. Ze doet het fantastisch.

Zo kwam ook haar partijtje. Samen met 4 uitgenodigde kinderen ben ik op stap gegaan naar het bos. Ik had geen echt plan, maar een tas gevuld met kurken, krijtjes, touw, vergrootglazen, satéprikkers en een kompas zou uitkomst kunnen bieden voor een fantastische middag. Als echte ‘Klein Duimpjes’ in bezit van een stoepkrijtje tekenden ze de weg af die we volgden, zodat ze hem in één keer zouden terugvinden. Dat alleen al gaf zoveel pret en vermaak, dat ik aan ‘hen bezighouden’ niet toekwam. Een prachtig voorbeeld hoe kinderen hun vermaak zelf kunnen regelen.

Ik bedenk me maar weer dat we als volwassenen gauw geneigd zijn om kinderen vol te stoppen met vermaak. We halen alles uit de kast om maar niet voor verassingen te staan, maar vergeten dat juist die verrassing de verwondering van een kind oproept. En… wat was het mooiste… : de molshoop en het vogelhuisje, de gevonden veren en dennenappels onderweg, de steentjes, de blaadjes, de bloemetjes en de schelpjes, het buitenplassen, want als er één moet, moet natuurlijk ook de ander, het ijsje in de speeltuin aan het eind en één voor één meehelpen met het bakken van de poffertjes.

En mijn dochter? Die had een fantastische middag
En ik? Wat is het leven toch mooi!

Sacha Grootenboer, juni 2009