Op een mooie dag in mei op een prachtige locatie in het land, stond ik met alle materialen rondom samenwerking, spelen en verbinding met een stand op een markt.

Zoals altijd staat er een bak met lokonmotion open voor de kinderen om mee te spelen. Dit zijn 3 vormen constructiemateriaal, waar elk kind gelijk op afgaat om er desgewenst een korte of langere tijd van te genieten.

Op die dag stond er een meisje van ca. 3 jaar oud met haar moeder bij mijn kraam. Het meisje dook al gauw in de doos lokonmotion en begon te passen en te meten en een figuurtje te bouwen. Ze was heerlijk bezig en ging geheel op in haar creatieve moment. Ze was bijna klaar, toen moeder besloot dat het genoeg was en tegen haar zei: "we gaan, kom, leg weg". Tegelijkertijd pakt de moeder het meisje bij de arm en probeert haar bij de doos weg te trekken en het pasgemaakte bouwsel uit de hand te halen. Direct begon het meisje onbedaarlijk te huilen, te gillen en te stampvoeten. Voor mij zag ik een meisje met blonde krullen, blauwe ogen, een bol toetje en zo groot als de hoogte van mijn tafel, waar ze nog net met een wanhopige blik naar mij overheen kon kijken.

Ik kijk haar aan en kijk nog eens naar haar moeder. Nogmaals begint moeder, inmiddels met een wanhopige maar ook dwingende klank in haar stem, het meisje weg te krijgen van het aantrekkelijke speelgoed. Ik ken de oplossing van het probleem, en toch wil ik niet te snel tussen de moeder en het meisje bemiddelen. Aan de wijze waarop de situatie plaats vindt kan ik zien dat het vaker gebeurt. Ik weet hoe moeilijk ouders het vinden om zonder strijd en boosheid een oplossing te vinden voor de ontstane situatie. Het vraagt namelijk om begrip voor de gevoelens en de behoeften van het kind, terwijl toch ook je eigen gevoelens en behoeften, vaak door overtuigingen gestuurd, een rol spelen in een dergelijke situatie.

Nog voordat het meisje zo gaat huilen dat ze niet meer kan luisteren en de drift echt toeslaat, spreek ik haar aan. Ik buig me over de spellen heen naar haar toe en steek mijn hand uit naar de hand waarin ze nog steeds het bouwsel stevig vasthoudt. "Hé, als je nu eens jouw mooie bouwwerk hier boven op tafel zet, dan vertel ik aan alle kinderen die hier komen dat jij dit hebt gemaakt. Vind je dat een goed idee"? Het meisje kijkt me met verwondering in haar ogen aan en zet zonder aarzelen het bouwwerk bovenop een stapel spellen.

Ik hoor haar moeder een diepe zucht slaken. Ze lopen samen weg. Ik hoop één ding.... Zou deze handelswijze het inzicht van de moeder hebben vergroot. Zou de volgende keer de oplossing voor de hand liggen? Of zal ook dit meisje in het licht van de overtuigingen opgroeien tot een prestatiegericht en materieel afhankelijke volwassene, die terugkijkt op een leven waarin veel moest en weinig mocht. Waar weinig begrip was voor jouw gevoel, jouw behoefte. Heb jij wel eens iets gebouwd, dat direct weer werd afgebroken?

Of misschien denkt ze nog eens terug aan dit moment.... Wie weet, ik ben optimistisch van aard.... En zal ze zich beseffen dat overtuigingen loslaten, strengheid en macht ombouwen tot begrip hebben voor elkaars gevoel en behoeften en dat met elkaar delen een groter goed is! Ik wens het een ieder toe

© Sacha Grootenboer, mei 2010